Gramatyka niemiecka · B2

Partykuły modalne: doch, mal, ja, eben, halt, denn, eigentlich

Modalpartikeln: doch, mal, ja, eben, halt, denn, eigentlich

dochmaljaeben/haltdenn

Reguła

Partykuły modalne to krótkie, nieakcentowane słowa w środku zdania, które nadają mu nastawienie mówiącego – dzięki nim mówiony niemiecki brzmi naturalnie, a przetłumaczyć się ich prawie nie da. 'doch': prośba albo przypomnienie czegoś znanego (Komm doch mit! Das weißt du doch.); 'mal': czyni prośbę swobodną (Kannst du mal kommen?); 'ja': coś jest znane lub zaskakujące (Das ist ja toll! Du weißt ja, wie er ist.); 'eben'/'halt': trzeba się z czymś pogodzić (Dann müssen wir eben warten.); 'denn': czyni pytanie przyjaznym i zaciekawionym (Wie heißt du denn? Was ist denn los?); 'eigentlich': swobodne pytanie albo zastrzeżenie (Wo wohnst du eigentlich? Eigentlich wollte ich früher gehen.); 'schon': uspokaja albo przyznaje (Das wird schon klappen.); 'wohl': przypuszczenie (Er ist wohl krank.). Stoją po czasowniku i zaimkach, zwykle przed dopełnieniem, i prawie wyłącznie w zdaniach głównych i pytaniach, nie w oficjalnych listach.

Przykłady

Setz dich doch! Möchtest du einen Kaffee?

No usiądź! Napijesz się kawy?

Was ist denn passiert? Du siehst ja ganz blass aus.

Co się właściwie stało? Jesteś cały blady.

Kannst du mir mal kurz helfen?

Możesz mi na chwilkę pomóc?

Der Zug ist weg. Dann nehmen wir eben den nächsten.

Pociąg odjechał. No to po prostu pojedziemy następnym.

Uwaga

• Doch komm mit! → Komm doch mit!
  Partykuły modalne stoją w środku zdania po czasowniku, nigdy na pierwszym miejscu (tam 'doch' byłoby akcentowanym zaprzeczeniem).
• Sehr geehrte Frau Weber, schicken Sie mir doch mal die Unterlagen. → Sehr geehrte Frau Weber, könnten Sie mir bitte die Unterlagen schicken?
  'doch mal' to styl rozmowy między osobami, które się znają; w oficjalnym liście jest nie na miejscu.
• Wie heißt du eben? → Wie heißt du denn?
  Przyjazne pytania przyjmują 'denn'; 'eben' wyraża, że z czymś trzeba się pogodzić.

Reguła po niemiecku

Modalpartikeln sind kleine unbetonte Wörter im Mittelfeld, die einem Satz eine Haltung geben – sie machen gesprochenes Deutsch natürlich und lassen sich kaum übersetzen. „doch“: Aufforderung oder Erinnerung an Bekanntes (Komm doch mit! Das weißt du doch.); „mal“: macht eine Bitte beiläufig (Kannst du mal kommen?); „ja“: etwas ist bekannt oder überrascht (Das ist ja toll! Du weißt ja, wie er ist.); „eben“/„halt“: man muss es hinnehmen (Dann müssen wir eben warten.); „denn“: macht eine Frage freundlich interessiert (Wie heißt du denn? Was ist denn los?); „eigentlich“: beiläufiges Fragen oder eine Einschränkung (Wo wohnst du eigentlich? Eigentlich wollte ich früher gehen.); „schon“: beruhigt oder räumt ein (Das wird schon klappen.); „wohl“: Vermutung (Er ist wohl krank.). Sie stehen nach dem Verb und den Pronomen, meist vor der Ergänzung, und fast nur in Hauptsätzen und Fragen, nicht in formellen Briefen.

Gdzie pojawia się w kursie

• Psychologia i osobowość (B2)

Więcej gramatyki B2: wszystkie reguły B2 · kurs B2.